overdenking overdenking
Elke maand schrijft een kerkraadslid een overdenking: 


Knielen is omzien naar elkaar
 
Ik ben heel gelukkig met het werk dat ik doe op een basisschool in Leerdam. Ik help jonge kinderen bij wat ze zoal moeten leren: begrippen, rekenen, taal. En ik kijk met hen mee als samenspelen of samenwerken onderling niet fijn loopt. Dat gaat het beste door je helemaal te richten op het kind. Telefoon weg, aandacht erbij, even zelf je mond houden en zitten op je hurken. Dan zie je elkaar goed, dan luister je beter en ben je ook echt in verbinding.
 
Maar ook thuis in mijn tuin werkt het zo. Ik ben graag bezig in de moestuin en met mijn bloemen. Van een afstand ziet alles er mooi uit. Maar als ik kniel ontstaat er een nieuw perspectief. Ik zie bloemen die ik eerst niet zag, of bloemen die er onder een andere hoek ineens heel bijzonder uitzien of al uitgebloeid zijn. En dan vind ik ook die onvermijdelijke courgette die stiekem bezig was veel te dik te worden of ik vind een ei van de kipjes.
 
Zo is het ook met de mensen om ons heen.
Als je hen opzoekt, als je door de knieën gaat, en als je echt aandacht geeft, ontdek je nieuwe dingen. Je hoort bijvoorbeeld hoe het met iemand gaat en samen kun je blij en dankbaar zijn omdat bijvoorbeeld een operatie zo wonderwel is verlopen. En het is dan ook goed om daar thuis over te vertellen, die blijdschap te delen. Of je komt erachter dat je iemand die er helemaal doorheen zit, kunt helpen met iets dat ogenschijnlijk klein maar eigenlijk heel belangrijk is.
 
In de afgelopen anderhalf jaar hebben we in Heukelum, als gemeenteleden, buren of familieleden, ons best gedaan om elkaar, ondanks alle beperkingen, niet kwijt te raken. In de komende maanden gaat dat hopelijk steeds gemakkelijker en steeds beter. Er komt meer ruimte om elkaar op te zoeken, vast te houden en naar elkaar te luisteren. Op ooghoogte en met oprechte belangstelling voor wat de ander bezighoudt. Dat betekent dus heel veel knielen, heel veel dankbaarheid en heel veel goede zorgen.
 
Nu we afscheid mogen nemen van de anderhalve meter wens ik u allemaal veel verbinding toe en warme contacten. Daar hebben we om gebeden, voor geknield, naar verlangd. Met de blik op elkaar gericht. De telefoon ver weg. Op onze hurken, soms letterlijk, meestal figuurlijk, kunnen we elkaar helpen bij de problemen en zorgen die we tegenkomen en mogen we blij zijn met wat we voor elkaar kunnen betekenen.
 
Net als in die klas, in Leerdam!
 
Hartelijke groet van Wil Papenhuijzen. (jeugdouderling
 

terug